Τώρα τι είναι αυτό;

Τώρα τι είναι αυτό; Έτσι θα κάθομαι; Ούτε να γυρίσω δε μπορώ. Για πόσο άραγε θα πρέπει να κάθομαι εδώ σχεδόν ακίνητος; Και εκείνος ο περίεργος με τα μούσια δε ξαναφάνηκε. Πέρασε την πρώτη μέρα και μην τον είδατε μετά. Άραγε πόσες μέρες να έχουν περάσει; Δε μπορώ να υπολογίσω ούτε ώρες ούτε μέρες. Πως θα μπορούσα άλλωστε; Το μόνο που βλέπω είναι αυτό το ρημάδι το ξύλο, που ούτε αλλάζει ούτε μετακινείται. Ούτε και εγώ μπορώ να μετακινηθώ να πάρει η ευχή να πάρει. Με πνίγει και αυτό το άρωμα απ’ το βερνίκι. Πότε θα ξεθυμάνει το αναθεματισμένο; Ίσως αν ήξερα πόσες μέρες κρατάει το άρωμα του να μπορούσα να υπολογίσω κάπως τον χρόνο. Αηδίες. Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Προφανώς σε λίγο θα το έχω συνηθίσει για τα καλά και δε θα με ενοχλεί ενώ θα συνεχίζει να διαρκεί. Είμαι να σκάσω. Άλλος θα ‘χε σκάσει τώρα. Και εγώ το ίδιο δηλαδή, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται να κάτσω εδώ για πολύ καιρό, είναι πολύ πιθανό να με είχε πιάσει κρίση πανικού πριν από ώρες τώρα ή και μέρες. Πόσες μέρες να έχουν περάσει; Θα σκεβρώσω εδώ μέσα. Όταν ξανάρθει ο μουσάτος θα του τα ψάλω κανονικά. Μείνετε εδώ κύριε Επαμεινώνδα, προσπαθήστε να είστε ήρεμος και θα ξαναπεράσω να τα πούμε σύντομα για να σας εξηγήσω τα καθέκαστα και τη νέα κατάσταση, καθώς και τους κανόνες που τη διέπουν. Μη τον είδατε τον “μούσια”.

Ήθελα να ΄ξερα τι εννοούσε με το σύντομα. Αλλά και να μου εξηγούσε το σύντομα, θα μπορούσα μήπως να το υπολογίσω; Ίσως αυτή να είναι η τιμωρία μου τελικά. Νόμιζα πως το ότι με στριμώξανε και με χώσανε εδώ μέσα ήταν το χειρότερο που μου είχε συμβεί και πως αυτή η φυλακή θα ήταν η τιμωρία μου για ότι είχα κάνει. Αρχίδια! Αυτή είναι η τιμωρία μου. Αυτό είναι το χειρότερο που μου έχει συμβεί. Είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο που υπάρχει. Να μην μπορείς να υπολογίσεις τον χρόνο με κανέναν τρόπο. Άσε που δε μου ‘ρχετε και ύπνος. Πως να μου έρθει αφού στέκομαι εδώ σφηνωμένος και ακίνητος. Ούτε τον ύπνο θα μπορώ να ευχαριστηθώ. Ύπνο που δεν τον ποθείς είναι για τ’ ανάθεμα κι αυτός. Πως να ποθήσεις ύπνο αν είσαι συνέχεια ξάπλα και άπραγος. Ίσως κουραστώ με το να περιμένω να περάσει το σύντομα του “μούσια”! Θα τα πούμε σύντομα κύριε Επαμεινώνδα. Κεριά και λιβάνια ρε που κακό χρόνο να ‘χεις! Τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω τώρα δηλαδή; Να κάθομαι και να σκέφτομαι; Ωωω! Αυτό κι αν είναι μαρτύριο. Να μην μπορώ να κουνηθώ, να είναι αναγκασμένος να βλέπω μόνο αυτό το λουστραρισμένο κομμάτι ξύλου, να μυρίζω το απαίσιο βερνίκι του, να μην μπορώ να υπολογίζω τον χρόνο και το μόνο που μπορώ να κάνω να είναι να σκέφτομαι. Να θυμάμαι και να σκέφτομαι. Δηλαδή τι διάολο βασανιστήριο είναι τούτο. Σε τι είδους φυλακή έχω καταδικαστεί και γιατί. Ποιο είναι το αδίκημα με το οποίο κατηγορούμε και καλούμε να πληρώσω αυτή τη τιμωρία; Τι έκανα για να το αξίζω όλο αυτό; Ληστεία μετά φόνου έκανα; Ούτε σκότωσα, ούτε έκλεψα, ούτε αδίκησα κανέναν από όσο γνωρίζω. Όχι, όχι, σίγουρα δεν σκότωσα, σίγουρα δεν έκλαψα και σίγουρα δεν αδίκησα κάποιον. Ούτε άνθρωπό, ούτε ζωντανό άλλο. Και αν αδίκησα κάποιον, ήταν σίγουρα παροδικό και σίγουρα αμελητέο. Σίγουρα! Δηλαδή τους άλλους που σκοτώσανε, που κλέψανε τι τους κάνουν; Τι χειρότερο μπορεί να τους κάνουν; Ε λοιπόν να το. Αυτό είναι το χειρότερο. Να είσαι καταδικασμένος να ζεις με τις σκέψεις σου και μόνο. Είμαι καταδικασμένος να σκέφτομαι και να θυμάμαι. Καταδικασμένος να σκέφτομαι χωρίς συγκεκριμένο λόγο και αιτία. Μόνο αυτά που έχω ζήσει, χωρίς να έχω κάποιο καινούριο ερέθισμα.  Αυτή είναι η κατάρα μου. Αυτό θα είναι το μαρτύριο μου. Καταδικάστηκα να ζω με τις σκέψεις και τις πράξεις μου εις τον αιώνα τον άπαντα κι όλα αυτά χωρίς να ξέρω το γιατί. Γιατί; Τι έκανα για να το αξίζω; Ποιον αδίκησα και ποιος με έστειλε σ αυτή τη φυλακή. Ποιος δικαστής αποφάσισε να είναι αυτή η τιμωρία μου; Ποιος πούστης; Μόνο να ‘ξερα ποιος πούστης; Σίγουρα αυτή η γενειοφόρα σουπιά. Σίγουρα! Αυτός ο καριόλης  είναι. Βέβαια! Ε ναι! Κι έρχεται εδώ και μου μοστράρετε με τα μούσια του και τον άσπρο του μανδύα. Μου φοράει και σανδάλια να φλεξάρει το πετικιούρ του. Έξω χιονίζει ρε μπαγλαμά!

Έχει μείον δύο. Κι αυτό μέρος του βάσανου μου είναι. Βέβαια! Δεν φτάνει που τα τραβάω όλα αυτά πρέπει να με ειρωνεύεται και αυτός ο λιμοκοντόρος! Έρε και έρθει ξανά από εδώ. Μόνο να κάνει να περάσει από εδώ. Θα τον κάνω να φτύσει το γάλα που βύζαξε. Δε με ξέρει καλά εμένα. Καλός-καλός αλλά είπαμε. Ως εδώ και μη παρέκει. Είναι να μη μ΄ αδικήσεις εμένα. Ρε κάνε και έλα ξανά από εδώ και θα σου μάθω την αλφαβήτα ανάποδα. Έλα και θα εξηγήσω τι είναι το σύντομα. Μου ΄ρθες εδώ με τα κωλομεγλυφάτα σου τα «κύριε Επαμεινώνδα» και μου το ‘παιζες Εγγλέζος στην νταουνινγκ στριτ. Ρε ούτε κοιμάμαι, ούτε σκέφτομαι τίποτα άλλο. Εδώ θα κάτσω και θα περιμένω. Έτσι κι αλλιώς και να ΄θελα να κάνω τίποτα άλλο ή να πάω πουθενά αλλού, δεν μπορώ. Εδώ θα κάτσω ρε λακαμά και το μόνο που θα σκέφτομαι είναι το τι θα σου κάνω. Κάνε μόνο και ζύγωσε κατά δω. Έλα κι όταν τελειώσω μαζί σου θα σε ξυρίσω και θα κρεμάσω τα μούσια σου ενθύμιο πάνω στο ξύλο να ‘χω να τα καμαρώνω και να τα θωρώ συνέχεια αντί των ρόζων αυτού του παλιόξυλου.

Κύριε Επαμεινώνδα, καλησπέρα σας

Καλώς τον Μουσαχεντίν! Ήρθατε καλέ μου; Δε σας περιμέναμε τόσο σύντομα!

Δε σας εννοώ κύριε Επαμεινώνδα.

Θα με εννοήσεις μια και καλή.

Τέλος πάντων. Μπορείτε να βγείτε παρακαλώ;

Τι; Από που να βγω; Το απολαμβάνεις αυτό μωρή κουφάλα, ε; Πως να βγω ρε;  Ούτε πλευρό δε μπορώ να γυρίσω. Αλλά θα σε στρώσω εγώ εσένα.

Ελάτε κύριε Επαμεινώνδα, προσπαθήστε να βγείτε για να μιλήσουμε.

Ρε θα βγω κι ύστερα τρέχα να κρυφτείς.

Όχι κύριε Επαμεινώνδα, δε χρειάζεται να σπάσετε το καπάκι της κάσας. Απλώς βγείτε.

Τι; Πως;

Πάρτε το απόφαση και απλά βγείτε. Το σώμα σας δε θα έρθει μαζί σας και ούτε χρειάζεται.

Ορίστε;

Ελάτε κάντε μια προσπάθεια. Είναι περίεργα την πρώτη φορά αλλά γι’ αυτό είμαι εγώ εδώ. Βγείτε και θα σας τα εξηγήσω όλα.

Ωχ! Αλήθεια λέει ο μουσάτος! Τι διάολο συμβαίνει;

Ελάτε, καθίστε. Λοιπόν κ. Επαμεινώνδα θα πρέπει να σας γνωστοποιήσω ότι έχετε πεθάνει. Έχετε περάσει από την άλλη μεριά όπως συνηθίζουμε να λέμε εδώ και σας καλωσορίζω σ΄ αυτήν. Πρέπει επίσης να σας καταστίσω σαφές ότι δεν υπάρχει επιστροφή στην πρότερη σας κατάσταση.  Από τούδε και στο εξής αυτός είναι ο κόσμος σας και θα πρέπει να συμμορφωθείτε με τους κανόνες που τον διέπουν αν θέλετε να απολαμβάνετε τα προνόμια που μπορεί να σας προσφέρει.

Δηλαδή… Τι; Μα; Μα εγώ;

Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσετε την νέα σας κατάσταση, τόσο πιο γρήγορα θα περάσουμε και στις απαραίτητες διευκρινήσεις και θα σας εξηγήσω και τους κανόνες.

Ναι θυμάμαι, τώρα θυμάμαι. Μα, γιατί νόμιζα πως τιμωρούμουν για κάτι;

Είναι σύνηθες να το νομίζουν οι νεοεισερχόμενοι.

Εδώ είναι λοιπόν; Εδώ είναι ο πολυπόθητος “παράδεισος”;

Εδώ είναι, αλλά για το αν θα είναι παράδεισος ή κόλαση, σύμφωνα με τα δεδομένα και τους ορισμούς τα οποία έχετε από την πρότερη σας κατάσταση, είναι αποκλειστικά και μόνο στο χέρι σας και στις επιλογές σας.

Πόσες μέρες ήμουν κλεισμένος εκεί μέσα;

Εκεί μέσα ήσασταν μόλις μία ώρα και δεκατρία λεπτά.

Τι; Μόνο; Εμένα μου φάνηκε…

Καταλαβαίνω. Έτσι είναι πάντα στην αρχή για όλους.

Να ‘ξερες μόνο τι σου ‘σουρα!

Ξέρω, και θα ξέρω το κάθε τι από εδώ και πέρα, γι’ αυτό φροντίστε να συμμορφώνεστε με τους κανόνες.

Ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες για τους οποίους μιλάτε τόση ώρα;

Απαγορεύεται η οποιαδήποτε απόπειρα επιστροφής.

Τι; Είναι εφικτή η επιστροφή δηλαδή;

Μπορεί να επιτευχθεί. Πολύ δύσκολά, αλλά γίνεται. Παρόλα αυτά, τιμωρείται η κάθε απόπειρα και όχι μόνον αυτή η οποία θα στεφθεί με επιτυχία.

Μάλιστα.

Δεύτερον, απαγορεύεται να επεμβαίνετε, να συνομιλείτε ή / και η οποιαδήποτε προσπάθεια για αλλοίωση πράξεων και καταστάσεων που αφορούν τον κόσμο των ζωντανών.

Δηλαδή;

Δηλαδή, εσείς κρατήστε το ότι δεν πρέπει να επεμβαίνετε με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο.

Μάλιστα.

Τηρείται ρητώς το οράριο. Δύο ώρες το πρωί, δύο ώρες το βράδυ. Πρωί-βράδυ θα είναι για τον κόσμο των ζωντανών. Εδώ υπάρχει αυτός ο μόνιμος εσπερινός και το ημίφως το οποίο και βλέπετε.

Δυο ώρες το πρωί και δυο ώρες το βράδυ.

Βέβαια ο χρόνος εδώ δεν ορίζεται με τους ίδιους κανόνες όπως με τον κόσμο των ζωντανών, αλλά μέχρι να συνηθίσετε θα σας βοηθήσει να υπολογίζεται τον χρόνο με το σύστημα το οποίο ήδη γνωρίζετε.

Δυο ώρες το πρωί και δυο ώρες το βράδυ. Ποιες ώρες όμως.

Όποιες θέλετε εσείς. Οι τέσσερις συνεχόμενες ώρες απαγορεύονται. Τηρείται ρητώς λοιπόν το οράριο.

Μάλιστα. Δυο ώρες το πρωί και δυο το βράδυ. Τι θα κάνω αυτές τις δύο και δύο ώρες. Θέλω να πω, τι μπορώ να κάνω αυτές τις ώρες;

Μπορείτε να επισκέπτεστε τα αγαπημένα σας μέρη και φυσικά τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Μεγάλη προσοχή όμως! Δεν επικοινωνείτε ποτέ μαζί τους. Με κανέναν τρόπο! Ελπίζω να είναι σαφές.

Αλήθεια;

Δεν επικοινωνείτε και δεν προσπαθείτε να επηρεάσετε γεγονότα και καταστάσεις με κανέναν τρόπο.

Μάλιστα, το κατάλαβα αυτό.

Είναι πολύ σημαντικό να το τηρήσετε κιόλας.

Μπορώ δηλαδή να τους επισκέπτομαι και να τους βλέπω.

Δύο ώρες το πρωί και δύο το βράδυ.

Ωραίο! Πολύ ωραίο αυτό!!! Υπάρχουν άλλοι κανόνες;

Ακόμη ένας. Τις υπόλοιπες ώρες απαγορεύεται να κινήστε εκτός της περιμέτρου του χώρου όπου βρισκόμαστε.

Μάλιστα!

Η οποιαδήποτε παράβαση σε οποιονδήποτε από τους προαναφερθείς κανόνες τιμωρείται με την εσχάτη των ποινών. Σας συμβουλεύω να μην ρισκάρετε διότι αν νομίζατε πως ήταν τιμωρία αυτό που ζήσατε όση ώρα ήσασταν κλεισμένος μέχρι να έρθω να σας βρω, αυτό που σας περιμένει δε μπορεί να το χωρέσει ο νους σας.

Μάλιστα! Δυο ώρες το πρωί και δυο το βράδυ. Τις υπόλοιπες ώρες δε βγαίνουμε από το νεκροταφείο.

Δεν είμαστε νεκροί αγαπητέ μου, κακώς το προσδιορίζεται έτσι. Τις υπόλοιπες ώρες απαγορεύεται να κινήστε εκτός της περιμέτρου του χώρου όπου βρισκόμαστε αλλά μπορείτε να συναναστρέφεστε με τους υπόλοιπους κατοίκους του χώρου.

Μάλιστα. Μα συγγνώμη, αν δεν είμαστε νεκροί, τότε τι είμαστε;

Εν καιρό αυτά αγαπητέ μου κ. Επαμεινώνδα, εν καιρό… Φροντίστε να τηρείται τους κανόνες και για οποιαδήποτε περαιτέρω απορία προκύψει εγώ θα είμαι πάντα στη διάθεση σας. Όταν λέω πάντα το εννοώ!!! Σας αφήνω τώρα. Προς ανάπαυση μπορείτε να επιστρέφετε στο φέρετρο σας. Σήμερα δυστυχώς δεν προλαβαίνετε να κάνετε κάποια επίσκεψη. Καλή σας διαμονή!