Το ατελιέ μου

Μου είχε πει κάποιος κάποτε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος παραμυθάς κι αυτός είναι να διαβάζεις περισσότερο και να γράφεις ακόμη περισσότερο.

Εδώ θα γράφω αυτά που σκέφτομαι και δεν θέλω να μοιραστώ λέγοντας τα κάπου ή σε κάποιον. Θέλω όμως να ειπωθούν κι όταν κάποια στιγμή συζητηθεί κάτι σχετικό να μπορώ να πω πως είχα γράψει κάποτε κάτι και εκεί έλεγα…

Όπως και να έχει αυτή η γωνιά του παγκόσμιου ιστού θα φιλοξενεί σκέψεις δικές μου χωρίς λογοκρισία ή επιμέλεια. Θα είναι τρόπον τινά ένα ημερολόγιο μου το οποίο θα περιέχει αποκλείστηκα σκέψεις και κριτικές μου στο σήμερα, στο χθες και ίσως στο αύριο. Κάπως λυρικά, κάπως ποιητικά, κάπως μελό και σίγουρα φλύαρα. Θα φιλοξενεί επίσης κάποιες ιστορίες μου που έχουν κυκλοφορήσει ή δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ πέρα από εδώ. Είχα πει παλιότερα ότι κάποιες ιστορίες μου δεν θα βγουν ποτέ από το συρτάρι. Αυτό εδώ λοιπόν το μπλοκ θα είναι το συρτάρι μου. Εδώ θα αποθηκεύω τις επιστολές μου. Επιστολές που θέλω να γράψω αλλά δεν θέλω να στείλω. Μπας και νομίζεις ότι οι επιστολές αυτών που διαβάζεις εσύ σήμερα και είχαν αυτοί γράψει κάποτε είχαν μοναδικό σκοπό να ενημερώσουν τον παραλήπτη τους σχετικά με κάτι; Ή ότι τις έγραφαν για να τις στείλουν; Μη γελιέσαι, θελω να είσαι έξυπνος.

Το ατελιέ μου θα είναι.

Δεν έχω σκοπό να σου αρέσει αλλά αν παρ’ ελπίδα βρίσκεις κάτι το ενδιαφέρον σ΄ αυτό και θες να το διαβάζεις, σε ενημερώνω από τώρα πως για να δεις τα πιο πρόσφατα γραμμένα θα πρέπει να πηγαίνεις στην τελευταία σελίδα (φαντάζομαι ότι μπορώ να το ρυθμίσω αυτό).

Την μέρα που γράφω αυτές τις αράδες προσπαθώντας να φτιάξω κάτι που μοιάζει με εισαγωγή σ’ αυτό το μπλοκ ο μήνας γράφει 24 του Φλεβάρη του έτους 2025. Πριν να αποσυρθώ λοιπόν για να συνεχίσω το διάβασμα της «Χαρούμενης Επιστήμης» του Νίτσε, ή καλύτερα τη μελέτη αυτής, θα ήθελα να σταθώ σ αυτό κλείνοντας για σήμερα.

Λέει ο Νίτσε το λοιπόν στην παράγραφο 20 του πρώτου βιβλίου με τίτλο “Αξιοπρέπεια της τρέλας”, γράφοντας την το 1882, «Λίγες χιλιετίες ακόμη στον δρόμο του τελευταίου αιώνα! – και καθετί που θα κάνει ο άνθρωπος θα εκφράζει την ανώτερη εξυπνάδα· γι’ αυτό όμως η εξυπνάδα θα χάσει όλη την αξιοπρέπεια της. Τότε θα είναι σίγουρα αναγκαίο να είναι κανείς έξυπνος: αυτό όμως θα είναι τόσο κοινό και συνηθισμένο πράγμα, που ένα ευγενέστερο γούστο θα θεωρεί αυτή την αναγκαιότητα χυδαιότητα. Κι όπως ακριβώς μια τυραννία ασκούμενη από την αλήθεια και την επιστήμη μπορεί να ανεβάσει ψηλά την τιμή του ψέματος, έτσι και μια τυραννία της εξυπνάδας μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση ενός νέου είδους ευγένειας. Το να είσαι ευγενής – αυτό μπορεί ίσως τότε να σημαίνει: να έχεις τρέλες μέσα στο κεφάλι σου». Σε συνδυασμό μ’ αυτά που αναφέρει ο Φρανκ Χέρμπερτ στο “DUNE”, ότι οι άνθρωποι ξεπέρασαν και κατήργησαν την τεχνολογία του A.I. γιατί δεν οδήγησε σε κάτι αξιόλογο, καταλήγω στο πρόχειρο για την ώρα αλλά άξιο προς περαιτέρω μελέτη συμπέρασμα, βρισκόμενοι στην αυγή του A.I. (ίσως και όχι πια), οδεύουμε σ’ εκείνο τον τελευταίο αιώνα που αναφέρει ο Νίτσε όπου κάθε άνθρωπος θα είναι πλέον έξυπνος. Θα είναι αλλά χωρίς να είναι. Θα φέρεται έξυπνα στην καθημερινότητα του, αποφεύγοντας τις παταγώδεις αποτυχίες του, γιατί μέχρι τώρα καθημερινώς επετύγχανε να αποτυγχάνει, υποβοηθούμενος από την τεχνολογία. Το οποίο νομοτελειακά οδηγεί στο να καθορίζουν πλέον οι «μηχανές» του μέλλοντος τις ζωές μας, οι οποίες δεν θα είναι καν μηχανές - καταρρίπτοντας κάθε ιδέα καταστροφής του κόσμου από τις «μηχανές» γιατί πολύ απλά θα είναι απλά software. Εκεί θα πρέπει ως ευγενής (ανώτερο ον από τους γύρω σου, τρελός απλά και μόνο επειδή θα συνεχίζεις να υπάρχεις σκεπτόμενος και όχι υποβοηθούμενος) να κάνεις την διαφορά και μαζί με άλλους όμοιούς σου να κάνεις την επανάσταση και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα στο να ξεπεράσει αυτή την αηδία και να οδεύσει προς την μακροημέρευση και την επικράτηση του ανθρώπινου είδους ως ανώτερο ον σ’ αυτόν αλλά και σε άλλους πλανήτες, επιστρέφοντας στο δρόμο που χάραξε ο Χέρμπερτ. Φρανκ Χέρμπερτ, καπιταλιστής και αλαφρός φασίστας θα έλεγε κανείς καθώς στην κοσμοπλασία που παρουσιάζει ό κόσμος κυβερνάται ξανά από βασιλείς, οι οποίοι βασιλείς δεν κυβερνάνε απλά χώρες αλλά πλανήτες. Μη τρομάζεις όμως, ακόμη και στον κόσμο του Χέρμπερτ έρχεται η επανάσταση από τη βάση. Που καταλήγει είναι άλλο θέμα και δεν το γνωρίζω κιόλας γιατί έχω διαβάσει μόνο το πρώτο βιβλίο (σπόιλερ αλέρτ: τα κάτω κοινωνικά στρώματα επικρατούν και ανακτούν την εξουσία στον πλανήτη τους αλλά με αρχηγό και μπροστάρη έναν γαλαζοαίματο – μπερδεμένη κατάσταση και ταξικά σε αταξία).

Σε συνέχεια των παραπάνω και απηυδισμένος πια με την ανθρώπινη βλακεία, με το πως κάποια μονοκύτταρα ανθρωποειδή γύρω μας συνεχίζουν να επιβιώνουν απλά καταναλώνοντας και δεν ξεχνάνε να αναπνεύσουν να ησυχάσουμε και εμείς, εκφράζω τούτην εδώ την σκέψη μου σε σένα φανταστικέ μου αναγνώστη (με το «φανταστικέ» δεν εννοώ κάτι για τον χαρακτήρα ή την προσωπικότητα σου, αναφέρομαι ξεκάθαρα στην ύπαρξή σου σαν οντότητα). Θα μπορούσες να μου απαντήσεις πως απλά βγάζω την χολή μου. Δεν θα διαφωνήσω. Τ’ ακούω.

Πέρασε η ώρα και δεν θέλω να σε ζαλίζω άλλο με ζαλισμένες σκέψεις. Αντ’ αυτού θα αφήσω σε επόμενο ποστ μια ιστορία μου για να περάσεις την ώρα σου μέχρι να τα ξαναπούμε.