«στης πικροδάφνης τον ανθό»

 Καλησπέρα αναγνώστη μου!

Πιστός στο ραντεβού μου δεν είμαι. Πως θα μπορούσα να είμαι άλλωστε; Όταν τίθενται θέματα περί πίστεως απέναντι στο πρόσωπο μου, είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Πλάκα κάνω. Μπορείς να στηρίζεσαι πάνω μου. Απλά φρόντισε να έχεις εκμεταλλευτεί όλες τις επιλογές σου πριν μου ζητήσεις να σε στηρίξω!

Προχθές που λες, βγήκα για ποτάκι. Παίζανε μουσική κάτι γνωστοί σ’ ένα μπαράκι. Έχω περάσει κι έχω περάσει σε εκείνο το μπαρ βράδια αλλά είχα να πατήσω εκεί από πριν ν’ αλλάξει όνομα περίπου στα 5 χρόνια. Το συμμάζεψε ο καινούριος και κράτησε μόνο ένα μικρό κομμάτι, που η νοσταλγία του θαμώνα τον ταξιδεύει απευθείας στις όμορφες καταθλιπτικές νύχτες που πρόσφερε πριν από καμιά εικοσαετία.

Ωραία τα πέρασα. Βρέθηκα μ’ ένα φίλο (και το δάσκαλό μου στη κιθάρα) που είχαμε να τα πούμε καιρό (πολύ καιρό). Όμορφη βραδιά με όχι και τόσο καλές εκτελέσεις των τραγουδιών. Κάποια στιγμή, στο διάλειμμά της «μπάντας», κάποιος από το κοινό πήρε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδά παραδοσιακά. Έριξε κι άλλο το επίπεδο. Ίσως είμαι παραπάνω αυστηρός. Ένα από αυτά τα τραγούδια που μας χάρισε ήταν και το «στης πικροδάφνης τον ανθό», τραγούδι των Αντώνης Κυρίτσης και Πετρολούκας Χαλκιάς. Εδώ λοιπόν είναι που έφτασα στο εξής συμπέρασμα για το συγκεκριμένο τραγούδι κι αυτό είναι ότι αν μπορούσε να φτάσει κάπου αυτό το κομμάτι ερμηνευτικά και νοηματικά, το απόγειο του ήρθε στην ταινία «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη ερμηνευμένο από τον Ερρίκο Λίτση (Δημήτρης). Δεν ξέρω αν ποτέ θα καταφέρει να περάσει αυτό το σημείο στο ταξίδι που συνεχίζει να κάνει. Αυτό είναι και ό,τι μου απέμεινε από αυτή την νύχτα. Ίσως θα πρέπει να βγαίνω πιο συχνά. Ήπια και έξι μπίρες. Όταν τις έπινα ήταν καλά, την επόμενη μέρα στις έξι που σηκώθηκα ήταν ζόρικα. Γερνάω και φαίνεται. Ίσως θα πρέπει να πίνω λιγότερο.

Ήταν και η γιορτή της γυναίκας πριν από δυο μέρες. Χρόνια τους πολλά.

Αυτά. Ήρεμα περνάνε οι μέρες μου χωρίς πολλά-πολλά. Τίποτα το συνταρακτικό. Γι’ αυτό και δεν σου γράφω συχνά. Το βράδυ όμως θα σου ανεβάσω άλλη μία ιστορία μου να έχεις για παρέα μέχρι την επόμενη φορά.