PBDE για βέβαιο θάνατο.

Καλησπέρα αγαπητέ μου αναγνώστη. 

Στόχος μου είναι να γράφω το βράδυ αργά όταν θα έχει καταλαγιάσει όλη βαβούρα της ημέρας. Επίσης να σου γράφω κάθε μέρα. Οκ, με μηδέν στα δύο το λες αποτυχία!

Επιτυχία μεγάλη φαίνεται να έχουν και όλα τα φινετσάτα σκεύη και εργαλεία που κατασκευάζονται από μαύρο πλαστικό. Ναι, ναι, από μαύρο πλαστικό. Τώρα θα μου πεις, «κάτσε ρε ψηλέ, υπάρχει μαύρο πλαστικό»; Όχι, δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει κιόλας. Το θέμα μας είναι ότι υλικά κατασκευασμένα από PBDE είναι επικίνδυνα πλέον για την υγεία σου και για την υγεία των αγαπημένων σου. Γιατί; Γιατί καλέ μου φίλε, μπορεί το πλαστικό να είναι ένα, που δεν είναι ένα, αλλά η μαγκιά βρίσκεται στο πως το επεξεργάζεσαι. Επίσης το PBDE (το περί ου ο λόγος) δεν είναι πλαστικό αλλά πολυβρωμιωμένοι διφαινυλαιθέρες και είναι μία κατηγορία οργανοβρωμικών ενώσεων που χρησιμοποιούνται ως επιβραδυντικά φλόγας και το άρθρο που πιθανόν διάβασες σκοπό είχε μόνο να σε τρομοκρατήσει και όχι να σε ενημερώσει. Άσε λοιπόν τις γκλαμουριές στην κουζίνα και μη τα χρησιμοποιείς.

28 του Φλεβάρη σήμερα που σου γράφω. Άλλη μια μαύρη επέτειος σ’ αυτή τη ριμάδα τη χώρα. Ο κόσμος στις πλατείες. Διαδηλώνει; Φωνάζει; Πενθεί; Δεν ξέρω. Ούτε και εκείνοι ξέρουν. Σαν σύνολο εννοώ. Γι’ αυτό δεν ξέρω και ‘γω και γι’ αυτό δεν είμαι μαζί τους στις πλατείες. Αυτό που με τρώει περισσότερο όμως είναι που δεν ξέρω αν θα έπρεπε να είμαι σε κάποια πλατεία. Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν εκεί όταν στις πλατείες κατέβαιναν αυτοί που φωνάζανε για να σταματήσουν να πετάνε τους ανθρώπους στη θάλασσα. Δεν ήταν στις πλατείες να φωνάξουν γι’ αυτούς που πέθαιναν ενώ μπορούσαν να σωθούν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν ήταν εκεί όταν σκότωσαν τον Παύλο, τον Ζακ, τον Αλέξη. Δεν ήταν, γι’ αυτό δεν είμαι κι εγώ σήμερα εκεί, γιατί δεν ήταν και δεν θα είναι ούτε την επόμενη φορά. Ξέρεις γιατί;

Γιατί ο αγώνας είναι ταξικός και μέχρι να το καταλάβουν δεν θα αλλάξει τίποτα. 

“Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί.
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Καληνύχτα Kεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ”

Είχα κι άλλα να σου πω αλλά τώρα δεν θέλω να σου γράψω άλλο για σήμερα.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.