Που 'σαι και σ' έψαχνα;

 Αχ, αγαπητέ μου φίλε!

Πέρασε κοντά ένας μήνας που δεν σου έγραψα λέξη. Ξέρω φταίω, όπως ξέρω πως δεν ξεκινήσαμε έτσι, άλλες ήταν οι προδιαγραφές της σχέσης μας. Κάνε όμως τόπο στην οργή και ξέχασε τις μέρες της σιωπής και  υπόσχομαι και ‘γω να ‘μαι πιο τακτικός.

Περάσανε γιορτές, πασχαλιές, τραπεζόματα σωρό και ένας σκασμός γεγονότα. Είχες ακούσει φαντάζομαι τους δασμούς που θα ‘βαζε ο Τράμπ. Ε, δεν τους έβαλε. Αναβάλλονται μέχρι νεοτέρας. Έτοιμος είμαι να βάψω το μαλλί και να βάλω και γραβάτα.

Εδώ τρελάθηκε ο Μτστκς και δίνει επιδόματα με το κιλό. Χαμός!

Δύσκολα όμως τα πράματα και δυσοίωνο το εγγύς μέλλον.

Παρόλα ταύτα όμως το ΣΚ θα κάτσω να σου γράψω μιαν ιστορία για να περάσεις την εβδομάδα την επόμενη.

Τα ξαναλέμε σύντομα  και εκτενώς το λοιπόν.

Βολτ-α!

Ο Γιώργος, είχε βγάλει τον Φιντέλ για τον πρωινό του περίπατο στο πάρκο του κέντρου. Έλυσε το

λουρί του και τον άφησε να τρέξει ελεύθερος στο γρασίδι. Κάθισε στο παγκάκι, ανακάτεψε

το καφέ του και ατένισε το γκρίζο που απλωνόταν γύρω του. Το βλέμμα του σταμάτησε στο

ψηλό γυάλινο κτίριο. Βάλθηκε να διακρίνει και να μετρήσει τους ορόφους που είχε,

ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω. Ένα, δύο, τρία… δώδεκα. Ο Φιντέλ είχε βάλει στη μέση

μια νεραντζιά και προσπαθούσε να την ζαλίσει. Εκείνος ξανακοίταξε το γυάλινο κτίριο και

μια περίεργη απορία γεννήθηκε μέσα του για το τι μπορεί να συνέβαινε στον τελευταίο

όροφο. Τίποτα φραγκάτοι θα είναι ΄κει μέσα και θα κάμουν τα κουμάντα τους, σκέφτηκε.

Δεν έπεφτε και πολύ μακριά.

Στο κτίριο, έδρευε μια εταιρία παροχής ενέργειας και ο τελευταίος όροφος ήταν όλος το

γραφείο του διευθυντή. Μπορεί ακόμα ο ήλιος να μην είχε προλάβει να εξατμίσει την

υγρασία της νύχτας αλλά όλοι ήταν υπ’ ατμών και στα πόστα τους, από τον θυρωρό μέχρι

τα υψηλότερα στελέχη.

Στο γραφείο του δέκατου τρίτου ορόφου βρισκόντουσαν μόνο δύο άτομα. Η αυτού

εξοχότης και ο Γιάννης. Καθισμένος στο θρόνο του, χωρίς να μιλάει, είχε γυρίσει πλάτη στον

πιστό αυλικό του και κοιτούσε από το παράθυρο ένα σκύλο να κάνει κύκλους τρέχοντας

γύρω από ένα δέντρο. Η σιωπή φόρτιζε όλο και περισσότερο την ατμόσφαιρα με ηλεκτρικό

φορτίο και οι σταγόνες ιδρώτα στο μέτωπο του έμπιστου του πολυχρονεμένου ήταν απειλή

για έκρηξη μεγατόνων.

Ξάφνου, η καφέ δερμάτινη καρέκλα γύρισε απότομα, σηκώθηκε όρθιος ο σι-ι-ό και ένα

ρεύμα τίναξε τον Γιάννη επαναφέροντας τον στα καθήκοντά του.

Λοιπόν, τσάκω τα μπλιμπλίκια σου, άκου τι ιδεάρα έχει το τιτανομέγιστο αφεντικό σου και

γράφε.

Μάλιστα.

«Πορτοκαλί». Χρώμα ζωντανό, φρέσκο, σφριγηλό, γεμάτο, ο-λό-κλη-ρο. Δυνατότητα

δυναμικής τιμολόγησης με βάση τις τιμές της αγοράς σε ενεργό χρόνο.

Μάλιστα.

«Κίτρινο». Χτικιάρικο, άρρωστο, αυτοκτονικό. Συνδεμένο με τις τιμές της χονδρεμπορικής

στο χρηματιστήριο ενέργειας. Σημείωσε ότι αυτό θα το δίνουμε μόνο στους “δικούς” μας κι

άμα θέλουμε.

Μάλιστα, μάλιστα.

Φύση, δέντρα, άνοιξη, εξοχή. «Πράσινο». Ότι είναι αυτό που έχουνε μέχρι και σήμερα,

μόνο που τώρα θα είναι επιλογή τους. Α, κι οποίος δεν διαλέξει, θα περνάει αυτόματα σ’

αυτό.

Μάλιστα.

«Μπλε». Θάλασσα, ουρανός, βασιλικό, σταθερό όπως η κυβερνησάρα μας. Μπλε ίσον

Ελλάδα. Τιμολόγια ορισμένου χρόνου με σταθερή τιμή χρέωσης προμήθειας για όλη την

περίοδο της σύμβασης. Τα έγραψες;

Μάλιστα.

Τα κατάλαβες;

Ναι, ναι, μάλιστα.

Γράφτα καλά και περιποιημένα, δώσε τα μετά και στους πανεπιστήμονες στον πρώτο να

φτιάξουν μια εξίσωση για τον υπολογισμό του λογαριασμού, έτσι για να “φάνε”

ευκολότερα το δικαίωμα στην επιλογή και τα στέλνεις με τη “μία” υπουργείο.

Μάλιστα, μάλιστα, σπεύδω.

Ο Φιντέλ είχε πια κουραστεί. Γύρισε στο παγκάκι δίπλα στο αφεντικό του και τον κοιτούσε

στα μάτια με εκείνο το παραπονεμένο ύφος, προσπαθώντας να τον υπνωτίσει για να του

πετάξει ακόμη μία λιχουδιά. Ο Γιώργος κοιτούσε τον σκύλο του και τώρα αναρωτιόταν αν

το κόκκινο φουλάρι που του φόρεσε σήμερα του πήγαινε αρκετά. Με αυτό το ερωτηματικό

να φέρνει βόλτα στο μυαλό του, σηκώθηκε, φόρεσε το λουρί στον πιστό του φίλο και

ξεκίνησε για το σπίτι, αφήνοντας πίσω του το γυάλινο κάστρο με τους δεκατρείς και όχι

δώδεκα ορόφους.

«στης πικροδάφνης τον ανθό»

 Καλησπέρα αναγνώστη μου!

Πιστός στο ραντεβού μου δεν είμαι. Πως θα μπορούσα να είμαι άλλωστε; Όταν τίθενται θέματα περί πίστεως απέναντι στο πρόσωπο μου, είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Πλάκα κάνω. Μπορείς να στηρίζεσαι πάνω μου. Απλά φρόντισε να έχεις εκμεταλλευτεί όλες τις επιλογές σου πριν μου ζητήσεις να σε στηρίξω!

Προχθές που λες, βγήκα για ποτάκι. Παίζανε μουσική κάτι γνωστοί σ’ ένα μπαράκι. Έχω περάσει κι έχω περάσει σε εκείνο το μπαρ βράδια αλλά είχα να πατήσω εκεί από πριν ν’ αλλάξει όνομα περίπου στα 5 χρόνια. Το συμμάζεψε ο καινούριος και κράτησε μόνο ένα μικρό κομμάτι, που η νοσταλγία του θαμώνα τον ταξιδεύει απευθείας στις όμορφες καταθλιπτικές νύχτες που πρόσφερε πριν από καμιά εικοσαετία.

Ωραία τα πέρασα. Βρέθηκα μ’ ένα φίλο (και το δάσκαλό μου στη κιθάρα) που είχαμε να τα πούμε καιρό (πολύ καιρό). Όμορφη βραδιά με όχι και τόσο καλές εκτελέσεις των τραγουδιών. Κάποια στιγμή, στο διάλειμμά της «μπάντας», κάποιος από το κοινό πήρε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδά παραδοσιακά. Έριξε κι άλλο το επίπεδο. Ίσως είμαι παραπάνω αυστηρός. Ένα από αυτά τα τραγούδια που μας χάρισε ήταν και το «στης πικροδάφνης τον ανθό», τραγούδι των Αντώνης Κυρίτσης και Πετρολούκας Χαλκιάς. Εδώ λοιπόν είναι που έφτασα στο εξής συμπέρασμα για το συγκεκριμένο τραγούδι κι αυτό είναι ότι αν μπορούσε να φτάσει κάπου αυτό το κομμάτι ερμηνευτικά και νοηματικά, το απόγειο του ήρθε στην ταινία «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη ερμηνευμένο από τον Ερρίκο Λίτση (Δημήτρης). Δεν ξέρω αν ποτέ θα καταφέρει να περάσει αυτό το σημείο στο ταξίδι που συνεχίζει να κάνει. Αυτό είναι και ό,τι μου απέμεινε από αυτή την νύχτα. Ίσως θα πρέπει να βγαίνω πιο συχνά. Ήπια και έξι μπίρες. Όταν τις έπινα ήταν καλά, την επόμενη μέρα στις έξι που σηκώθηκα ήταν ζόρικα. Γερνάω και φαίνεται. Ίσως θα πρέπει να πίνω λιγότερο.

Ήταν και η γιορτή της γυναίκας πριν από δυο μέρες. Χρόνια τους πολλά.

Αυτά. Ήρεμα περνάνε οι μέρες μου χωρίς πολλά-πολλά. Τίποτα το συνταρακτικό. Γι’ αυτό και δεν σου γράφω συχνά. Το βράδυ όμως θα σου ανεβάσω άλλη μία ιστορία μου να έχεις για παρέα μέχρι την επόμενη φορά.

PBDE για βέβαιο θάνατο.

Καλησπέρα αγαπητέ μου αναγνώστη. 

Στόχος μου είναι να γράφω το βράδυ αργά όταν θα έχει καταλαγιάσει όλη βαβούρα της ημέρας. Επίσης να σου γράφω κάθε μέρα. Οκ, με μηδέν στα δύο το λες αποτυχία!

Επιτυχία μεγάλη φαίνεται να έχουν και όλα τα φινετσάτα σκεύη και εργαλεία που κατασκευάζονται από μαύρο πλαστικό. Ναι, ναι, από μαύρο πλαστικό. Τώρα θα μου πεις, «κάτσε ρε ψηλέ, υπάρχει μαύρο πλαστικό»; Όχι, δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει κιόλας. Το θέμα μας είναι ότι υλικά κατασκευασμένα από PBDE είναι επικίνδυνα πλέον για την υγεία σου και για την υγεία των αγαπημένων σου. Γιατί; Γιατί καλέ μου φίλε, μπορεί το πλαστικό να είναι ένα, που δεν είναι ένα, αλλά η μαγκιά βρίσκεται στο πως το επεξεργάζεσαι. Επίσης το PBDE (το περί ου ο λόγος) δεν είναι πλαστικό αλλά πολυβρωμιωμένοι διφαινυλαιθέρες και είναι μία κατηγορία οργανοβρωμικών ενώσεων που χρησιμοποιούνται ως επιβραδυντικά φλόγας και το άρθρο που πιθανόν διάβασες σκοπό είχε μόνο να σε τρομοκρατήσει και όχι να σε ενημερώσει. Άσε λοιπόν τις γκλαμουριές στην κουζίνα και μη τα χρησιμοποιείς.

28 του Φλεβάρη σήμερα που σου γράφω. Άλλη μια μαύρη επέτειος σ’ αυτή τη ριμάδα τη χώρα. Ο κόσμος στις πλατείες. Διαδηλώνει; Φωνάζει; Πενθεί; Δεν ξέρω. Ούτε και εκείνοι ξέρουν. Σαν σύνολο εννοώ. Γι’ αυτό δεν ξέρω και ‘γω και γι’ αυτό δεν είμαι μαζί τους στις πλατείες. Αυτό που με τρώει περισσότερο όμως είναι που δεν ξέρω αν θα έπρεπε να είμαι σε κάποια πλατεία. Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν εκεί όταν στις πλατείες κατέβαιναν αυτοί που φωνάζανε για να σταματήσουν να πετάνε τους ανθρώπους στη θάλασσα. Δεν ήταν στις πλατείες να φωνάξουν γι’ αυτούς που πέθαιναν ενώ μπορούσαν να σωθούν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν ήταν εκεί όταν σκότωσαν τον Παύλο, τον Ζακ, τον Αλέξη. Δεν ήταν, γι’ αυτό δεν είμαι κι εγώ σήμερα εκεί, γιατί δεν ήταν και δεν θα είναι ούτε την επόμενη φορά. Ξέρεις γιατί;

Γιατί ο αγώνας είναι ταξικός και μέχρι να το καταλάβουν δεν θα αλλάξει τίποτα. 

“Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί.
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Καληνύχτα Kεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ”

Είχα κι άλλα να σου πω αλλά τώρα δεν θέλω να σου γράψω άλλο για σήμερα.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. 

Τώρα τι είναι αυτό;

Τώρα τι είναι αυτό; Έτσι θα κάθομαι; Ούτε να γυρίσω δε μπορώ. Για πόσο άραγε θα πρέπει να κάθομαι εδώ σχεδόν ακίνητος; Και εκείνος ο περίεργος με τα μούσια δε ξαναφάνηκε. Πέρασε την πρώτη μέρα και μην τον είδατε μετά. Άραγε πόσες μέρες να έχουν περάσει; Δε μπορώ να υπολογίσω ούτε ώρες ούτε μέρες. Πως θα μπορούσα άλλωστε; Το μόνο που βλέπω είναι αυτό το ρημάδι το ξύλο, που ούτε αλλάζει ούτε μετακινείται. Ούτε και εγώ μπορώ να μετακινηθώ να πάρει η ευχή να πάρει. Με πνίγει και αυτό το άρωμα απ’ το βερνίκι. Πότε θα ξεθυμάνει το αναθεματισμένο; Ίσως αν ήξερα πόσες μέρες κρατάει το άρωμα του να μπορούσα να υπολογίσω κάπως τον χρόνο. Αηδίες. Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Προφανώς σε λίγο θα το έχω συνηθίσει για τα καλά και δε θα με ενοχλεί ενώ θα συνεχίζει να διαρκεί. Είμαι να σκάσω. Άλλος θα ‘χε σκάσει τώρα. Και εγώ το ίδιο δηλαδή, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται να κάτσω εδώ για πολύ καιρό, είναι πολύ πιθανό να με είχε πιάσει κρίση πανικού πριν από ώρες τώρα ή και μέρες. Πόσες μέρες να έχουν περάσει; Θα σκεβρώσω εδώ μέσα. Όταν ξανάρθει ο μουσάτος θα του τα ψάλω κανονικά. Μείνετε εδώ κύριε Επαμεινώνδα, προσπαθήστε να είστε ήρεμος και θα ξαναπεράσω να τα πούμε σύντομα για να σας εξηγήσω τα καθέκαστα και τη νέα κατάσταση, καθώς και τους κανόνες που τη διέπουν. Μη τον είδατε τον “μούσια”.

Το ατελιέ μου

Μου είχε πει κάποιος κάποτε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος παραμυθάς κι αυτός είναι να διαβάζεις περισσότερο και να γράφεις ακόμη περισσότερο.

Εδώ θα γράφω αυτά που σκέφτομαι και δεν θέλω να μοιραστώ λέγοντας τα κάπου ή σε κάποιον. Θέλω όμως να ειπωθούν κι όταν κάποια στιγμή συζητηθεί κάτι σχετικό να μπορώ να πω πως είχα γράψει κάποτε κάτι και εκεί έλεγα…

Όπως και να έχει αυτή η γωνιά του παγκόσμιου ιστού θα φιλοξενεί σκέψεις δικές μου χωρίς λογοκρισία ή επιμέλεια. Θα είναι τρόπον τινά ένα ημερολόγιο μου το οποίο θα περιέχει αποκλείστηκα σκέψεις και κριτικές μου στο σήμερα, στο χθες και ίσως στο αύριο. Κάπως λυρικά, κάπως ποιητικά, κάπως μελό και σίγουρα φλύαρα. Θα φιλοξενεί επίσης κάποιες ιστορίες μου που έχουν κυκλοφορήσει ή δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ πέρα από εδώ. Είχα πει παλιότερα ότι κάποιες ιστορίες μου δεν θα βγουν ποτέ από το συρτάρι. Αυτό εδώ λοιπόν το μπλοκ θα είναι το συρτάρι μου. Εδώ θα αποθηκεύω τις επιστολές μου. Επιστολές που θέλω να γράψω αλλά δεν θέλω να στείλω. Μπας και νομίζεις ότι οι επιστολές αυτών που διαβάζεις εσύ σήμερα και είχαν αυτοί γράψει κάποτε είχαν μοναδικό σκοπό να ενημερώσουν τον παραλήπτη τους σχετικά με κάτι; Ή ότι τις έγραφαν για να τις στείλουν; Μη γελιέσαι, θελω να είσαι έξυπνος.