PBDE για βέβαιο θάνατο.

Καλησπέρα αγαπητέ μου αναγνώστη. 

Στόχος μου είναι να γράφω το βράδυ αργά όταν θα έχει καταλαγιάσει όλη βαβούρα της ημέρας. Επίσης να σου γράφω κάθε μέρα. Οκ, με μηδέν στα δύο το λες αποτυχία!

Επιτυχία μεγάλη φαίνεται να έχουν και όλα τα φινετσάτα σκεύη και εργαλεία που κατασκευάζονται από μαύρο πλαστικό. Ναι, ναι, από μαύρο πλαστικό. Τώρα θα μου πεις, «κάτσε ρε ψηλέ, υπάρχει μαύρο πλαστικό»; Όχι, δεν υπάρχει. Αλλά υπάρχει κιόλας. Το θέμα μας είναι ότι υλικά κατασκευασμένα από PBDE είναι επικίνδυνα πλέον για την υγεία σου και για την υγεία των αγαπημένων σου. Γιατί; Γιατί καλέ μου φίλε, μπορεί το πλαστικό να είναι ένα, που δεν είναι ένα, αλλά η μαγκιά βρίσκεται στο πως το επεξεργάζεσαι. Επίσης το PBDE (το περί ου ο λόγος) δεν είναι πλαστικό αλλά πολυβρωμιωμένοι διφαινυλαιθέρες και είναι μία κατηγορία οργανοβρωμικών ενώσεων που χρησιμοποιούνται ως επιβραδυντικά φλόγας και το άρθρο που πιθανόν διάβασες σκοπό είχε μόνο να σε τρομοκρατήσει και όχι να σε ενημερώσει. Άσε λοιπόν τις γκλαμουριές στην κουζίνα και μη τα χρησιμοποιείς.

28 του Φλεβάρη σήμερα που σου γράφω. Άλλη μια μαύρη επέτειος σ’ αυτή τη ριμάδα τη χώρα. Ο κόσμος στις πλατείες. Διαδηλώνει; Φωνάζει; Πενθεί; Δεν ξέρω. Ούτε και εκείνοι ξέρουν. Σαν σύνολο εννοώ. Γι’ αυτό δεν ξέρω και ‘γω και γι’ αυτό δεν είμαι μαζί τους στις πλατείες. Αυτό που με τρώει περισσότερο όμως είναι που δεν ξέρω αν θα έπρεπε να είμαι σε κάποια πλατεία. Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν εκεί όταν στις πλατείες κατέβαιναν αυτοί που φωνάζανε για να σταματήσουν να πετάνε τους ανθρώπους στη θάλασσα. Δεν ήταν στις πλατείες να φωνάξουν γι’ αυτούς που πέθαιναν ενώ μπορούσαν να σωθούν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν ήταν εκεί όταν σκότωσαν τον Παύλο, τον Ζακ, τον Αλέξη. Δεν ήταν, γι’ αυτό δεν είμαι κι εγώ σήμερα εκεί, γιατί δεν ήταν και δεν θα είναι ούτε την επόμενη φορά. Ξέρεις γιατί;

Γιατί ο αγώνας είναι ταξικός και μέχρι να το καταλάβουν δεν θα αλλάξει τίποτα. 

“Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί.
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Καληνύχτα Kεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ”

Είχα κι άλλα να σου πω αλλά τώρα δεν θέλω να σου γράψω άλλο για σήμερα.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. 

Τώρα τι είναι αυτό;

Τώρα τι είναι αυτό; Έτσι θα κάθομαι; Ούτε να γυρίσω δε μπορώ. Για πόσο άραγε θα πρέπει να κάθομαι εδώ σχεδόν ακίνητος; Και εκείνος ο περίεργος με τα μούσια δε ξαναφάνηκε. Πέρασε την πρώτη μέρα και μην τον είδατε μετά. Άραγε πόσες μέρες να έχουν περάσει; Δε μπορώ να υπολογίσω ούτε ώρες ούτε μέρες. Πως θα μπορούσα άλλωστε; Το μόνο που βλέπω είναι αυτό το ρημάδι το ξύλο, που ούτε αλλάζει ούτε μετακινείται. Ούτε και εγώ μπορώ να μετακινηθώ να πάρει η ευχή να πάρει. Με πνίγει και αυτό το άρωμα απ’ το βερνίκι. Πότε θα ξεθυμάνει το αναθεματισμένο; Ίσως αν ήξερα πόσες μέρες κρατάει το άρωμα του να μπορούσα να υπολογίσω κάπως τον χρόνο. Αηδίες. Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Προφανώς σε λίγο θα το έχω συνηθίσει για τα καλά και δε θα με ενοχλεί ενώ θα συνεχίζει να διαρκεί. Είμαι να σκάσω. Άλλος θα ‘χε σκάσει τώρα. Και εγώ το ίδιο δηλαδή, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται να κάτσω εδώ για πολύ καιρό, είναι πολύ πιθανό να με είχε πιάσει κρίση πανικού πριν από ώρες τώρα ή και μέρες. Πόσες μέρες να έχουν περάσει; Θα σκεβρώσω εδώ μέσα. Όταν ξανάρθει ο μουσάτος θα του τα ψάλω κανονικά. Μείνετε εδώ κύριε Επαμεινώνδα, προσπαθήστε να είστε ήρεμος και θα ξαναπεράσω να τα πούμε σύντομα για να σας εξηγήσω τα καθέκαστα και τη νέα κατάσταση, καθώς και τους κανόνες που τη διέπουν. Μη τον είδατε τον “μούσια”.

Το ατελιέ μου

Μου είχε πει κάποιος κάποτε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος παραμυθάς κι αυτός είναι να διαβάζεις περισσότερο και να γράφεις ακόμη περισσότερο.

Εδώ θα γράφω αυτά που σκέφτομαι και δεν θέλω να μοιραστώ λέγοντας τα κάπου ή σε κάποιον. Θέλω όμως να ειπωθούν κι όταν κάποια στιγμή συζητηθεί κάτι σχετικό να μπορώ να πω πως είχα γράψει κάποτε κάτι και εκεί έλεγα…

Όπως και να έχει αυτή η γωνιά του παγκόσμιου ιστού θα φιλοξενεί σκέψεις δικές μου χωρίς λογοκρισία ή επιμέλεια. Θα είναι τρόπον τινά ένα ημερολόγιο μου το οποίο θα περιέχει αποκλείστηκα σκέψεις και κριτικές μου στο σήμερα, στο χθες και ίσως στο αύριο. Κάπως λυρικά, κάπως ποιητικά, κάπως μελό και σίγουρα φλύαρα. Θα φιλοξενεί επίσης κάποιες ιστορίες μου που έχουν κυκλοφορήσει ή δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ πέρα από εδώ. Είχα πει παλιότερα ότι κάποιες ιστορίες μου δεν θα βγουν ποτέ από το συρτάρι. Αυτό εδώ λοιπόν το μπλοκ θα είναι το συρτάρι μου. Εδώ θα αποθηκεύω τις επιστολές μου. Επιστολές που θέλω να γράψω αλλά δεν θέλω να στείλω. Μπας και νομίζεις ότι οι επιστολές αυτών που διαβάζεις εσύ σήμερα και είχαν αυτοί γράψει κάποτε είχαν μοναδικό σκοπό να ενημερώσουν τον παραλήπτη τους σχετικά με κάτι; Ή ότι τις έγραφαν για να τις στείλουν; Μη γελιέσαι, θελω να είσαι έξυπνος.